Szybki rozwój platform bezzałogowych różnej wielkości i o różnym przeznaczeniu jest faktem, a w związku z tym posiadanie własnych coraz szerszych krajowych technologii w zakresie bezzałogowców – szczególnie o przeznaczeniu militarnym i paramilitarnym – jest zjawiskiem ze wszech miar pożądanym. W czasie prezentacji dla mediów Grupa WB zaprezentowała własną propozycję bezzałogowej platformy morskiej Stormrider, której prototypy przechodzą obecnie próby na Bałtyku.

Równolegle z samolotem rozpoznawczym Je-155R w biurze projektowym OKB-155 kierowanym przez Artioma Mikojana powstał myśliwiec przechwytujący Je-155P. Oba samoloty były w znacznym stopniu zunifikowane, różnice między nimi zasadniczo polegały na wyposażeniu i uzbrojeniu, choć także płatowce nieco się różniły. 

26 października 1920 roku dowódcą Sił Lotniczych (Ilmailuvoimien) został mjr Aarne Sakari Somersalo (zastąpił na tym stanowisku mjr. Sixtusa Hjelmmana). Ten oficer o szerokich horyzontach, dostrzegał ważną rolę jaką lotnictwo może pełnić w trakcie konfliktu zbrojnego. Rozumiał także konieczność produkowania w Finlandii samolotów i silników lotniczych. 

Dla armii II Rzeczypospolitej ocena potencjałów wojskowych państw sąsiednich była jednym z zagadnień o kluczowym znaczeniu. Symptomy rozbudowy ilościowej i modernizacji technicznej Reichswehry, Wehrmachtu oraz Armii Czerwonej stanowiły, przynajmniej w teorii, punkt odniesienia do studiów nad strukturami i uzbrojeniem WP. 

W ubiegłym roku rosyjski przemysł wojskowy obchodził swoisty „jubileusz” — dziesięć lat od momentu, w którym miała rozpocząć się seryjna produkcja nowej, zunifikowanej kołowej platformy bojowej Bumierang (WPK-7829). Po raz pierwszy zaprezentowano ją w 2013 roku, a od 2015 powinna była już trafić do wojska.